Precies een week geleden was het een andere wereld. De zon scheen uitbundig, het was de langste dag van het jaar en het was ’s zomers warm met weinig wind. Wat een perfecte condities voor een sprintrace!
Jaarlijks organiseert Quo Vadis vanaf hun mooie thuisbasis deze race voor sloeproeiverenigingen uit de omgeving. Een vriendschappelijke wedstrijd, waarbij alle teams (3 dames en 9 heren) in de sloepen van de vereniging Quo Vadis roeien. Er wordt 400m geroeid in de ‘Quo Vadis’, een zogenoemde whaler, de ‘Brand’, een 6-persoons sloepje en de grote, hoge sloep ‘de Onrust’. De winnaar van de sprintrace is het team dat in de drie sloepen de minste tijd nodig heeft gehad om 3x 400m af te leggen.
Aan boord van ‘de Onrust’ werd uitgeroepen dat je helemaal ‘zen’ wordt als je in die hoge sloep met lange slagen roeit. Heerlijk! De ‘Brand’ is een sloepje om aan te wennen. Een korte slag lijkt de beste tactiek, maar wat zijn die 400 meters dan toch lang! De ‘Quo Vadis’ was roeien zoals we dat gewend zijn, want de Icterus is ook een whaler. De voetenboordjes van deze sloep tikken echter luid en duidelijk bij elke slag. Zo kunnen we goed horen of we wel gelijk roeien 🙂
Meestal is de ‘Quo Vadis’ de snelste sloep over 400m, daarna ‘de Onrust’ en tenslotte komt de ‘Brand’ over de finish. Daar ligt, zeker voor de dames, altijd de uitdaging: zorgen dat je in de ‘Brand’ ‘de Onrust’ voor kan blijven. Vorig jaar lukte dat, maar dit jaar helaas net niet. De dames van Quo Vadis lijken sterker geworden te zijn. Ook bij de prijsuitreiking, bleek de voorsprong voor de Haarlemse dames kleiner dan eerdere jaren. Maar, wel weer met de sprintcup naar huis na een mooie en vooral ook hele gezellige avond. En de Haarlemse heren? Die hadden een verdienstelijke 4e plek, met slechts enkele seconden verschil met de 1e plaats.
Bedankt Quo Vadis en tot volgend jaar!