Vuurtorenrace Urk, 19 mei 2018

Vuurtorenrace Urk, 19 mei 2018

Afgelopen zaterdag traden zowel de Haarlemse dames als heren aan in Urk voor een race van dik 15 km over het IJsselmeer. De wekker ging weer vroeg. Op de planning stond dat de Icterus en de Haarlemmerhout om 09.15 uur gekraand moesten worden en Urk is een eindje rijden. Aangezien de dames een stuk vroeger waren vertrokken dan de heren en er geen rij stond bij de kraan zaten zij om 09.00 al aan de koffie en heerlijke bananencake van Audrey voorzien van een dikke laag pindakaas. Want dat is lekker!  En je roeit er goed op. Kortom; de dames hadden alles al vroeg voor elkaar.

De heren daarentegen bleken de dollen vergeten. Gelukkig hadden zij nakomer Dennis die stante pede terugkeerde naar Haarlem om ze op te halen toen hij telefonisch gestalkt werd door zijn teamgenoten. Ondertussen werden ook de mannen gekraand. Daarna waren er nog 4 uren te overbruggen voor er gestart moest worden. Het was Urker dag dus het dorp bruiste van bedrijvigheid.

Tijd voor een beetje sightseeing. Zo belandden de dames in de kleine straatjes achter de haven, bij het kerkje, het monument voor de omgekomen vissers, de vuurtoren en de oude haven en kwamen de heren niet veel verder dan de oude stoommachines in de haven waar de tand des tijds geen grip op had gekregen. Het dorp vulde zich met stoom, bewoners, (voor een groot deel gehuld in de gestreepte rood-wit-zwarte klederdracht) en de geur van gerookte vis. We leerden dat dames met een wit kapje niet getrouwd waren en die met een zwart kapje wel. Na even opwarmen met een laatste koffie en wat gesprekjes met mede-roeiers (want naast een intensieve, is sloeproeien ook een zeer sociale sport) werd het tijd voor het serieuzere werk.

Voetenbankjes werden versteld, kussentjes vastgemaakt, de dames werden nog even gespot op het grote televisiescherm, er werd nog wat gegeten, een klein rondje geroeid en daarna moest er achter de startlijn gewacht worden op onze beurt. Beide sloepen startten achter in het veld. Voor de dames was er vooraf al weinig kans dat ze nog een andere sloep in zouden halen vanwege het feit dat de sloepen voor ze allemaal snelle herensloepen waren. De Icterus was de laatste damessloep en de Haarlemmerhout startte slechts 4 minuten na hun.

Over de race zelf kunnen we vrij kort zijn. Heel veel korte golven maakten het IJsselmeer tot een woelige massa. Met name de Icterus en haar bemanning gedijt beter op glad water. Het was af en toe zoeken naar de juiste balans en gelijkheid. De heren, die vooraf de wildste voorspellingen deden over het moment waarop ze de dames in zouden halen, kregen helaas gelijk. Met een grote glimlach en een stuurman die vrolijk met een lijntje stond te zwaaien of de dames aan wilden haken, suisden ze de Icterus al na een kilometer of 3 voorbij. Dat nam niet weg dat de dames verbeten voortzwoegden langs de windmolens, terug tegen de wind langs de dijk en uiteindelijk met windje mee de haven na 1.52 uur weer bereikten.

Qua tijd was dat een mooie 4e plaats maar helaas bleek dat een eindklassering in de onderste regionen omdat er nu eenmaal een handicapberekening in de uitslagen verwerkt wordt. De heren deden het beter met een tijd van 1.34 uur en een 12e plaats in een heel sterk veld. In de sloep werd nog even nagepraat met een drankje en wat chips en na het kranen was er voor iedereen een welverdiende beloning in de vorm van kibbeling en frites en verlieten we het vissersdorpje met een voldaan gevoel. Geen illusie armer, wel een ervaring rijker.

Met dank aan Nanette voor het verslag en kijk voor foto’s in ons album op Flickr-logo.